Διαγράφω κυκλική πορεία
αενάως στην περίμετρο
φυγόκεντρα εξοστρακίζομαι
Αδιάβροχη συνάντηση
δύο καλά στεγανωμένων ανθρώπων
γαντζωμένοι στα ξερά κεκτημένα
με πλήρη επίγνωση της ματαιότητας
μιας ενδεχόμενης νεροποντής
αν δεν μπορείς να χορέψεις γυμνός στην βροχή την κοιτάς απ το παράθυρο
έτσι όπως κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον
περιμένοντας το απροσδιόριστο
γλιστρούσε η ασάφεια μέσα απ τα βλέμματα
και σκόνταφτε στα άκαμπτα σώματα
μέσα απ το σελοφάν των ματιών
ξέφευγε άτακτα κι αραιά μια σπίθα
που έσβηνε βιαστικά σ'ενα άχαρο σχόλιο
ή μια αμήχανη σιωπή
δεν το βγάλαμε το αδιάβροχο τελικά
κι όχι τίποτα
δεν έβρεξε ούτε σταγόνα
( πώς κοιταζόμαστε τόσα χρόνια χωρίς να μας βλέπουμε )
https://youtu.be/cJXaH02c-3w?si=8MZa3HDFPGsZvC71
Ατέλειωτα βήματα σε πλακόστρωτα σοκάκια
Χίλιοι πυργίσκοι καρφώνονται στο βλέμμα μου
Όλη η πόλη μυσταγωγία
Και το παρόν σε πλήρη ήττα
Με τραβάει απ'το χέρι η ιστορία
Με βάζει σε ναούς,σε κάστρα, σε παλιά σπίτια
Μύθοι μπερδεμένοι με αλήθειες
Μυστικά που παρέσυρε το ποτάμι
Θεϊκές νότες ψαλμών
Ήχοι άλλων εποχών
Η γοητεία του περασμένου
-Ίσως απ' αυτήν κι ο συνειρμός -
Νόστος για ό,τι δεν ζήσαμε
Για το ταξίδι που δεν μοιραστήκαμε
Στιγμιαία σκιά στο βλέμμα
Φόρος τιμής στο αδύνατον
https://youtu.be/hOS94zTDRlA?si=7BFywdQZxiRVRfqM
Η πρώτη αχτίδα του ήλιου
Εκεί που κρέμεται το αναπάντεχο
Πόσο αβίαστα μου χαράζει χαμόγελο
Ξημερώνει χαρά η θερινή αυγή
Ανέφελα τα μάτια στο πρώτο βλέμμα
Κι ο καφές η ίδια πάντα λαχτάρα
Η δροσιά της μέντας στο στόμα
Του αυγερινού φιλί
Θρόισμα φύλλων και πέταγμα πουλιών
Μελιστάλαχτες μελωδίες στον νου μου
Τί ωραίες οι μέρες της χαράς
Αναδύεται ευγνωμοσύνη απ' το κάθε μου κύτταρο
Πόσο σ' αγαπώ ρε ζωή τελικά
( Κι ας είσαι ενίοτε τόσο κιτς και κλισέ )
https://youtu.be/xUj-lfx6vbo?si=uAG8C4Pa1mKz29SN
Ανθοφορία γύρω μου παντού
Στα ενδότερα επώδυνος μαρασμός
Άραγε να φταίει ο Μάης
Που οξύνει την αντίθεση
Κεντρί από μέλισσα στο μυαλό μου
Η ματαιότητα στην αντίσταση
Δεν ταιριάζει στην άνοιξη η φθορά
Περπατώ σαν παραφωνία
Ξερά κλαδιά τα μαλλιά μου
Κι ένας κορμός που πήρε να γέρνει
Χρόνια - πουλιά σε άτακτους σχηματισμούς
Μια χαρά, τρεις λύπες το φευγιό τους
Κάτσε ανάμνηση στο γρασίδι
Ετοίμασα πικ νικ για δύο
Προδοσία που είναι η ωριμότητα
Άλλοθι σύνεσης για την παραίτηση
Βολεύει κι ο ετεροπροσδιορισμός
Γονιός, δάσκαλος, αλλονών χαρές
Και μόνιμη κρεμάμενη ευχή η υγεία
Και μη χειρότερα
Να λες
https://youtu.be/2ho4-lpihc4?si=FPowV6omHY-GIQju
Πόσο μ'αρέσει το πορτοκάλι
Η λέξη πιο πολύ απ' το φρούτο
Η ροή του λόγου του
Αυτο το ρο και το λάμδα
Στη σωστή απόσταση
Όπως ορίζεται απ'το πι και το κάππα
Όπως κι εγώ απ'όλους
Με Ρο και λάμδα
Ωραία κι αλάργα
Τόσο όσο πρέπει
( ή και παραπάνω; )
Με κείνη τη γλύκα του πορτοκαλιού
Τη δροσερή την αλλιώτικη
Που συχνά πικρίζει κιόλας
Κι άλλοτε σε ξινίζει
(Ή σε ξενίζει; )
https://youtu.be/GH9Zhttps://youtu.be/GH9ZNf5wzgg?si=DXUKrOQYO95F7CL3Nf5wzgg?si=DXUKrOQYO95F7CL3
Ένας τύπος συνηθισμένος
Σε πρώτη ανάγνωση τουλάχιστον
Απ'το βλέμμα του κρεμόταν μια καχυποψία
Κι ας ήταν το χαμόγελο διάπλατο
Ζύγισε με μια φευγαλέα ματιά την τάξη του
Εμάς τους δύσπιστους δηλαδή
Και ίσως μέσα του μετάνιωσε που ήρθε
Μετά από οδοντίατρο είπε
Τί ταλαιπωρία, σκέφτηκα
Ο σαρκασμός του ήταν πολύ υπόγειος
Δεν τον αντιλαμβανόσουν εύκολα
( Ίσως και να μην υπήρχε )
Όμως κάτω από 'κείνα τα ουδέτερα σχόλια
Για όσα η τάξη είπαμε και γράψαμε
Υπήρξε μία κριτική
Την κράτησε για τον εαυτό του
Από ευγένεια;
Δεν έχει σημασία.
Σημασία έχει που στο τέλος
Κάτι έμεινε
Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να μείνει κάτι;
Δεν ήταν τόσο συνηθισμένος ο τύπος τελικά.
Τα νερά σου γίνανε ταφόπλακα
Η αλμύρα σου είναι από δάκρυα σαστισμένων παιδιών
Τα κύματά σου είναι οι τελευταίες αγκαλιές απελπισμένων μανάδων
Πώς να σε κολυμπήσω θάλασσα ξανά;
Τα ψάρια σου έχουν στα δόντια τους ανθρώπινο αίμα
Τα βράχια σου τσακίσανε ζωές και όνειρα
Στα φύκια σου μπλέχτηκαν πεθαμένα σώματα
Πώς να σε κολυμπήσω θάλασσα ξανά;
Εσένα που με λύτρωνες
Με εξάγνιζες
Με ένωνες με Θεό και Άνθρωπο •
Δεν θα σε κολυμπήσω θάλασσα ξανά
Θα πέφτω μέσα σου πέτρα
Ασήκωτο το βάρος
Της αμαρτίας μου
Της αδυναμίας μου
Της απραξίας μου
Με ένα λυγμό και μια συγγνώμη
Με την απελπισία μου επιμνημόσυνη δέηση
Έτσι θα πέφτω μέσα σου θάλασσα
Μονάχα έτσι πια
Φίλοι μαζεμένοι στη βεράντα
Στα κρυστάλλινα ποτήρια του ουίσκι
Διαθλώνται παρελθούσες στιγμές
Απ'το παράταιρα σκισμένο τζην
Χάσκουν αμήχανες ευχές
Μεσήλικα αστεία
Σε αναπαράσταση αλλοτινών γέλιων
- μα πώς ξεθυμαίνει έτσι κι η χαρά κι η λύπη, σχεδόν νομοτελειακά,
ποσά αντιστρόφως ανάλογα με την ωριμότητα μας-
Κι όμως εσένα σε φαντάζομαι να γελάς δυνατά
Σθεναρά αντιστεκόμενος στη φθορά
Μ' ένα σαρδόνιο χαμόγελο
Κι ένα αυτοσαρκαστικό σχόλιο
Στην άκρη της γλώσσας σου
Εμφατικό ουσιαστικά μιας κάποιας υπεροχής σου
(Στον παρατηρητικό τουλάχιστον αποδέκτη)
Και στο πίσω μέρος του μυαλού σου
Η επιθυμία για ένα σώμα
Ένα δώρο φτιαγμένο από φιλιά
Με κορδέλες δυο χέρια
Περιτύλιγμα ανάσες κοφτές
Να σφάξεις τον χρόνο
Να μη σου βγαίνει μπροστά
Να νικήσεις .
( Όπως πάντα σου άρεσε)
Αχ μαμά
Εσύ με το μαχαίρι κόβεις ψωμί
Αργά και προσεκτικά φέτα φέτα
Σαν να εξαρτάται απ'το σχήμα τους
Η αξία της ύπαρξής σου
Αχ μαμά
Τις άτσαλες μπουκιές που κόβω τους ανθρώπους
Με τα χέρια, άγαρμπα, βιαστικά
Να χορτάσω την πείνα μου για τη ζωή
Πώς θα συγχωρήσεις;
Εσύ με το ψαλίδι κόβεις πανιά
Πρακτικά κι επιδέξια, πόντο πόντο
Σαν να βασίζεται στο ρούχο που φτιάχνεις
Η πορεία του κόσμου
Αχ μαμά
Τις ψαλιδιές που κάνω σε μνήμες και ζωές
Σε χρόνους παρελθόντες και μέλλοντες
Με το βλέμμα σαστισμένο και το σώμα στον αέρα
Πώς θα καταλάβεις;
Κι όμως
Τα ίδια μαχαίρια και τα ίδια ψαλίδια
Είχαμε πάντα μαμά
Τις λεπίδες τους μαζί τις ακονίζαμε
Κάθε που κόβω
Εσύ μου κρατάς το χέρι
Τις τομές που δεν κατάφερες εσύ κάνω
Αχ μαμά
TOY ΤΑΣΟΥ
Ακόνισα το μαχαίρι της θλίψης
Έκοψα κομμάτια την οδύνη
Τη μοίρασα σε συγγενείς και φίλους
Ψέματα ήταν τελικά
Δεν λιγοστεύει ο πόνος
Που μοιράζεται
Ίδιος ο βράχος στο στήθος μου
Ίδια η μελανιά στο βλέμμα μου
Για τα μάτια σου
Τα παράθυρα στο παιδί που υπήρξα
Τα για πάντα κλεισμένα
Για τα δικά μου ζωντανά κομμάτια
Που θάφτηκαν μαζί σου
Κι ο ποιητής ψέματα έλεγε
Δεν είναι οι κάργιες στα κεραμίδια ο θάνατος
Δεν είναι οι γυναίκες που δεν ξέρουν ν'αγαπηθούν
Έμαθα τον θάνατο τώρα
Είναι η οδύνη της αμετάκλητης απουσίας
Που πικραίνει την μπουκιά και το βλέμμα μου
Και πώς να συνεχίσω;
Δύσπιστος πια σε θεούς
Ανθρώπους και στίχους
Με το κρίμα να λιμνάζει
Μια στον λαιμό
Και μια στα μάτια μου
Να ψυχορραγώ στο τελευταίο μας
Αντίο
Αδελφή μου!
κάτι αποπνικτικά μεσημέρια μέσα σε τέσσερις τοίχους οθόνες για τις σκηνές της ζωής σου;
Έχεις νιώσει τη λέξη του ποιήματος βρόγχο στο λαιμό σου
κάτι παγωμένα μεσάνυχτα που μετράς και αναμετριέσαι με ζωντανούς και πεθαμένους;
Μην λες λοιπόν σώζει η ποίηση.
Η ποίηση σε κόβει, σε ματώνει, σε πληγώνει.
Για αυτό τη χρειάζεσαι
Στην ευτυχία σου απλώς ζεις
Δεν υπάρχουν στίχοι τόσο δυνατοί όσο η χαρά σου
Την θλίψη σου διαβάζεις στο ποίημα
Αυτή μεταλαμβάνεις και μ'αυτή το μεταφράζεις
Μη λες λοιπόν σε σώζει η ποίηση
Κι αν βγεις ζωντανός, χλεύασε τον ποιητή
Που δεν κατάφερε να σε τσακίσει.
( Και δως του μια ακόμη ευκαιρία)
Στο Παρ'όλα αυτά ποιός αγαπάει;
Αποσπάσματα σωμάτων και ψυχών για να συμπληρώσουμε το παζλ της εγωκεντρικής μας ζωής. Έτσι, αναίμακτα, διαλέγουμε την εύκολη εκδοχή ενός έρωτα μικρού, ανεπαρκούς, για να είμαστε μονίμως στο απυρόβλητο, στο ασφαλές. Μα πόση φωτιά να σε τυλίξει με τον πυροσβεστήρα μόνιμα στα χέρια?
/ Του Β /
Με Βακτηρία το Βλέμμα σου
Βαδίζω ακόμη τα Βράδια
Βαριανασαίνοντας
/ Του Γ /
Γδέρνοντας ένα ένα τα Γράμματα
Γύρω απ'τον δικό σου τον Γρίφο
Γυρίζω
/Του Δ/
Τα Δόντια σου στο Δέρμα μου•
Σε Δικά σου σημάδια
Δέσμια
/ Του Ε /
Έλεγες ήταν Έρωτας•
Έρεβος Εντός μου Έγινε
Ερημιά
/ Του Ζ /
Ζόρικη Ζαριά η Ζεύξη μας
Μα στη Ζάλη της
Ζωντανεύω
/ Του Η /
Ηχηρά φιλιά Ηδυπαθή
Ηλεκτρισμένα σώματα
Ηχοχρώματα
/Του Θ/
Θαυμαστή θύμηση
Η θωριά σου σαν θεριού
Κάθε που με ήθελες
/ Του Ι /
Ιδιαζόντως Ισχυρός Ίμερος•
Ιέρεια κι Ικέτιδα μαζί
Ιχνηλατώ τον Ίσκιο του
/ Του Κ /
Καρδιές Καρφωμένες σε Κενό
Κατασιγασμένες Κραυγές•
Κρίματα
/ Του Λ /
Λιμνάζουν στον Λαιμό μου τα Λάθη
Λευτερώστε τη Λήθη
Λύστε με
/ Του Μ /
Τη Μελίχρυση Ματιά σου
Τη Μιλιά και τη Μελάνη σου
Μετάλαβα
/ Του Ν /
Τα Νύχια μου στα Νεύρα σου
Ο Νους μου στους Νυγμούς σου•
Νυχτώνω
/ Tου Ξ /
Ξέφτια από λέξεις σου Ξεμπλέκω
Ξεδιαλύνω Ξόρκια
Ξεγλιστράω
/ Του Ο /
Ομολογώ Ολοκαύτωμα
Στην Οδύνη του Ολέθρου του
Ολισθαίνω
/ Του Π /
Παλιννοστούντες Πόθοι
Πλεύσεις Παρελθόντων Παθών
Πρόκες Πάνω μου
/ Του Ρ /
Ραντεβού στη Ράχη του Ρίγους
Στη Ροή της Ράθυμης Ρουτίνας
Ρέκτες Ρομαντισμού
/ Του Σ /
Σημάδεψα το Σώμα σου με τη Σελήνη
Σάρκασε ο Στίχος•
Σώπασα
/ Του Τ /
Τελετουργικά Τεμάχισα Το Τέλος
Το Τελευταίο Ταγκό μας
Τέρψη και Τυραννία
/ Του Υ /
Υφέρπει Υποδόρια η Ύλη σου
Στους Υγρόληκτους Υπαινιγμούς της Υφής σου
Υποκύπτω
/ Του Φ /
Φαύλο το Φως του Φάρου σου
Φάλτσα τα Φεγγάρια σου
Φυλλορροώ
/ Του Χ /
Χίμαιρες Χαμένες
Χαρακωμένη η Χαρά
Χαθήκαμε
/ Του Ψ /
Ψηλάφηση Ψεμάτων
Ψίθυροι και Ψελλίσματα
Ψυχορραγήματα
/ Του Ω /
Ώρα της Ωδής
Στο Ωφέλιμο της Ωριμότητας•
Το Ωραίο δεν Ωρύεται πια
/ Έτσι κι αλλιώς, αναλφάβητοι στον έρωτα και στη ζωή. /
/Χαϊκού κρεμασμένο από έλατο χάσκει αμήχανα στο Μάταιο/
Μια αποθυμιά
για ένα βλέμμα φωτιά
για τα μάτια σου
Background music:https://youtu.be/FTXLhEk3J8E
Αλμυρό τοπίο περίπου σε σέπια
Ακριβώς όπως οι αναμνήσεις μου
Ελαφρώς τρικυμιώδεις
Νοσταλγία καρφωμένη στην άμμο
Ακριβώς όπως η ψυχή μου
Με μία εσάνς ερήμωσης
Διάχυτη ψυχρή γαλήνη
Ακριβώς όπως το σώμα μου
Σε αχλή παρελθούσης φασαρίας
Τα βλέμματα μας βυθισμένα σε τοπία
Πώς μας βρίσκουν αντιμέτωπους με τον εαυτό μας!
(Δεν υπάρχει μελαγχολικό τοπίο.Υπάρχει μόνο η μελαγχολία του συνειρμού του.)
Σημ. Δύο άνθρωποι που μοιράστηκαν μια βαθειά σιωπή αφημένοι στο συναίσθημα της ίδιας θέας έχουν πάντα αυτή τη στιγμή ως μία κάποια σύνδεση κι ας μην έχουν μιλήσει ποτέ για αυτό. Κυρίως όταν δεν έχουν μιλήσει για αυτό.
Background music: https://youtu.be/vkQbumKrUbw
Καμία εμπιστοσύνη στο όνειρο
Αυταπάτες λουσμένες σ' αλμυρό νερό
Αφηνόμαστε ανίδεοι σε λάγνες θάλασσες-
Το Ω του θερινού θαύματος
Πόσο γρήγορα ψάχνει το Χ
Να βαρυγκομήσουν παρέα για το μάταιο-
Το φθινόπωρο αφουγκράζομαι πιο σωστά
Οι μυρωδιές της βρεγμένης γης
Η σαφήνεια των αισθήσεων
Επαναφορά στο απτό κι ας είναι της φθοράς
Αθώο πρωτοβρόχι
Ναυάγησε κανείς σε μια σταγόνα σου;
Background music: https://youtu.be/Wsv72Bg0BF4
/Ως κόρη/
Σε εκείνη που δεν μπορώ να κρύψω τη λύπη μου ακόμη και κάτω από χίλια ψεύτικα γέλια.
Σε εκείνη που όταν παίρνω ένα κιλό το βλέπει αμέσως αλλά ταυτόχρονα ετοιμάζει τάπερ με δέκα φαγητά γιατί πρέπει να τρώω.
Σε εκείνη που ακόμη ανησυχεί μήπως αμελώ να τρώω φρούτα κι αν πίνω νερό.
Σε εκείνη που ενώ πονάει παντού θέλει να έρθει να μου κάνει τις δουλειές του σπιτιού για να μην κουραστώ.
Σε εκείνη που μου στέλνει μήνυμα ότι αύριο θα κάνει κρύο, "κοίτα μην ντυθείς πάλι ελαφριά".
Σε εκείνη που όσο χρονών κι αν πήγα, όσα κι αν έμαθα, όσο κι αν σπούδασα, ο,τι κι αν κατάφερα, ακόμη ψάχνω το δικό της επιδοκιμαστικό βλέμμα, το δικό της μπράβο.
Μαμά σε σένα!
Σ'αγαπώ!
/ Ως μαμά /
Σαν μάνα μόνο μία ήταν πάντα η έννοια μου.
Μήπως η Μήδεια, η θαμμένη βαθειά μέσα μου, με ξεγελάσει παίρνοντας μορφή αγάπης κι αντί μαχαίρι κρατήσει θηλιά από φιλιά και χάδια και πνίξει το παιδί χαμογελώντας του.
Τί τραγικό μετά, να ψάχνει για πάντα την αγάπη στον φονιά του και να φταίω εγώ.
Με πρόκες παλιές και σκουριασμένες
Καρφώνω μία μία στους τοίχους
Τις μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας
Με επαίσχυντη αδιαφορία για τα πάθη Εκείνου
Την κατάνυξη τη βιώνω εγωιστικά
Εν πλήρει γνώσει και αυτής της αστοχίας
Αποσπώ απ'τον εναπομείναντα εαυτό μου
Ομολογίες λαθών και παθών
Φραγγέλιο οι άυπνες νύχτες κι οι βαρύθυμες μέρες
Ανισορροπώ μεταξύ πεπραγμένων και νοερών αμαρτιών
Κάποιες φορές με σταυρώνω
Άλλες με αποκαθηλώνω
- πόσο να αντέξει ένας θνητός στο σταυρό;-
Προσδοκώ Ανάσταση Νεκρού Εαυτού
Και ζωή του παρόντος χρόνου
Αμήν
Διαγράφω κυκλική πορεία αενάως στην περίμετρο φυγόκεντρα εξοστρακίζομαι από δυνάμεις εντός κι εκτός Ρίχνω ακτίνες στο κέντρο σου -απέλπι...
