Είναι κάποιοι άνθρωποι που μιλούν καλλιγραφικά. Που η φωνή τους λυγίζει και γέρνει στο τέλος της εκφοράς της λέξης, που η χροιά τους είναι σαν το μακρόσυρτο χάδι της πένας στο χαρτί, που το κάθε γράμμα το προφέρουν με χάρη και σεβασμό.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
The door
Thinking about a door it's stuck on my head as if with nails It's inviting it's mysterious but I keep it closed it's a...
-
Αδιάβροχη συνάντηση δύο καλά στεγανωμένων ανθρώπων γαντζωμένοι στα ξερά κεκτημένα με πλήρη επίγνωση της ματαιότητας μιας ενδεχόμενης νερ... -
Διαγράφω κυκλική πορεία αενάως στην περίμετρο φυγόκεντρα εξοστρακίζομαι από δυνάμεις εντός κι εκτός Ρίχνω ακτίνες στο κέντρο σου -απέλπι... -
Το όνομά σου σκοντάφτει στα δόντια μου δεν ξεστομίζεται μένει πάνω στη γλώσσα μου το γεύομαι μαζί με τη θύμησή σου το φιλί σου σαν τώρ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου