Το όνομά σου σκοντάφτει στα δόντια μου
δεν ξεστομίζεταιμένει πάνω στη γλώσσα μου
το γεύομαι μαζί με τη θύμησή σου
το φιλί σου σαν τώρα μικρές φωτιές
δέρμα στο δέρμα σπονδές και θυσίες
εκρήξεις στις απολήξεις των νεύρων
εσύ κι εγώ
σε χρόνο τόσο λίγο και τόσο πολύ
δυο σώματα ευθείες γραμμές
τμήθηκαν σε σημείο σταυρού
-αυτού που κουβαλούσαμε ίσως-
κι ο ενας αρτύθηκε τον πόνο του άλλου
στην κόρη του ματιού σου με είδα αλλιώς
ορισμένη απ' το βλέμμα σου
ανθισμένα κλαδιά τα χέρια σου αγκαλιά
πόσο φοβήθηκα το αλλιώς σου δεν στο πα
στις βαθειές σιωπές σου πνιγόμουν
ακίδα στην αλαζονεία μου η φυγή σου
Μα δεν ξεστομίζω το όνομά σου ξανά
Έτσι σε νικάω εγώ
