Αλμυρό τοπίο περίπου σε σέπια
Ακριβώς όπως οι αναμνήσεις μου
Ελαφρώς τρικυμιώδεις
Νοσταλγία καρφωμένη στην άμμο
Ακριβώς όπως η ψυχή μου
Με μία εσάνς ερήμωσης
Διάχυτη ψυχρή γαλήνη
Ακριβώς όπως το σώμα μου
Σε αχλή παρελθούσης φασαρίας
Τα βλέμματα μας βυθισμένα σε τοπία
Πώς μας βρίσκουν αντιμέτωπους με τον εαυτό μας!
(Δεν υπάρχει μελαγχολικό τοπίο.Υπάρχει μόνο η μελαγχολία του συνειρμού του.)
Σημ. Δύο άνθρωποι που μοιράστηκαν μια βαθειά σιωπή αφημένοι στο συναίσθημα της ίδιας θέας έχουν πάντα αυτή τη στιγμή ως μία κάποια σύνδεση κι ας μην έχουν μιλήσει ποτέ για αυτό. Κυρίως όταν δεν έχουν μιλήσει για αυτό.
Background music: https://youtu.be/vkQbumKrUbw
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου