ΣΤΑ ΜΟΣχοφίλερα μιας εποχής

 Το φεγγάρι που κατάπιες ήταν δικό μου

Φτύσ'το

Ολόγιομο στο χάρισα με όλη του τη λάμψη

Τα μυστήριά του στα πόδια μου τά 'κρυβα

Στα δώρισα  

Και δεν ήταν καν η γιορτή σου

Το φεγγάρι που χεις μέσα σου είναι δικό μου

Δώσ'το

Ακόμη το κρύβεις σε κάποια σύναψή σου

Στα σκοτάδια που δεν έδειξες αλλού

ίσως να ρίχνει φως

Δεν βλέπεις πόσο γέρασε η νύχτα?

Δώσε μου πίσω τη σελήνη μου

Χλώμιασε κι αυτή με τον καιρό

Άσ'την

 

'Οσο φως μου ανήκει το χρειάζομαι

ενδοσκοπούμαι αυτόν τον καιρό

Τα δώρα μου γυρεύω πίσω

Δωσ'τα

Κι ας είναι η γιορτή σου σήμερα

https://youtu.be/s6Jd1iKPCJc?si=77zFCQlvvlAEZU4n