Αναγνώστες

30.4.21

ΚΎΒΟΙ ΖΆΧΑΡΗΣ


 Ανοίγω το παράθυρο πού'χει θέα στο τίποτα

- ξέρεις, είναι τόσο ξεκούραστο το κενό ώρες ώρες-

Κάνω δρασκελιά να το σκάσω απ'τη δυστοπία

Αλλά μπλέκονται τα μαλλιά μου στα κλαδιά του ανέφικτου

Και τα μυαλά μου σκοντάφτουν στα σκοτάδια

-Πού να πας ξεμαλλιασμένη 

Πού να πας ξεμυαλισμένη-

Κάπως έτσι ξεμένω πάντα εδώ

Να υποκρίνομαι ζωή

Κόβoντας κυβάκια το μέλλον μου

Να χω ζάχαρη για τον καφέ της παρηγοριάς 

- ξέρεις, αυτόν τον πρωινό για να βγει μια μέρα ακόμη-.

https://youtu.be/WLKBOJ9jyQg


 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΣΤΑ ΜΟΣχοφίλερα μιας εποχής

 Το φεγγάρι που κατάπιες ήταν δικό μου Φτύσ'το Ολόγιομο στο χάρισα με όλη του τη λάμψη Τα μυστήριά του στα πόδια μου τά 'κρυβα Στα ...